مسمومیت با اوره

انواع جایگاه ها در روش های سنتی گوسفندداری در ایران

در برخی از خانه های روستایی که به نگهداری شمار کمی گوسفند می پردازند،گوشه ای از حیاط ویژه نگهداری گوسفند بوده که آن را بوسیله داربستی از بوریا می پوشانند و در روزهای بارانی و سرد زمستان اتاقکی نیمه پوشیده برای نگهداری گوسفند می سازند.در این گونه منازل آخور وجود نداشته و علوفه در ظروف و تشت های فلزی استفاده شده ریخته می شوند.در روستاهای که در آن مردم شمار بیشتری گوسفند دارند،جایگاه بهتری ساخته می شود.به این معنی که بخشی از محوطه خانه را بوسیله دیوار کوتاهی از خشت یا سنگ و آجر و گل و یا به کمک تور سیمی از بخش های دیگر حیاط جدا می کنند و بر روی آن سایبانی با چوب و بوریا می سازندو در کناره های پایین این جایگاه آخورهایی را برای ریختن علوفه در نظر می گیرند.دری با پهنا و بلندای کم نیز راه آمد و شد گوسفندان را تشکیل می دهد.در این جایگاه ها گوسفندان نر و ماده بالغ را با هم نگهداری می کنند و بره ها را نیز در جایگاه جداگانه ای که به همین ترتیب اما با اندازه کوچکتری ساخته شده پرورش می دهند.کف این گونه جایگاهها خاکی است و شکاف ها و سورا خ های گود در دیوارهای جایگاه،جای مناسبی برای پنهان شدن و زندگی کنه هاست.هماهنگی اندازه جایگاه با شمار دام و نیز تهویه و استفاده از اصول علمی در ساخت جایگاه مورد توجه نبوده و تنها این نکته مورد نظر است که جایگاه رو به شمال باشد تا در روزهای گرم تابستان آفتاب کمتری به درون آن بتابد.در کنار جایگاه و یا در بخش دیگر حیاط،انباری را برای نگهداری و انباشت علوفه خشک و دانه های غلات ایجاد می کنند تا از این راه در روزهای بارانی و سرد یا در فصولی که علوفه در صحرا وجود ندارد ،خوراک گوسفندان را فراهم سازند.

در برخی از بخش های روستایی نیز گاهی گوسفندادن در همان چهار دیواری نگهداری می شوند که خود دامدار در آن زندگی می کند.به طوری که خانواده و گوسفندان همگی زیر یک سقف به سر می برند.از سوی دیگر در بسیاری از نقاط ،جایگاه گوسفند بصورت دخمه یا زاغه هایی است که در زیر زمین ساخته شده و در نتیجه جایگاه به یک چهار دیواری تنگ و تاریک و نم دار خلاصه می شود که به جای هوای سالم،سرشار از گاز آمونیاک و سایر گازهای زیان آور می باشد.در برخی جاها،زاغه ها را به گونه ای می سازند که هر بخش ان بوسیله ای جداگانه به بیرون راه داشته و در نتیجه از تهویه بهتری برخوردار است.در زمستان تغذیه دام ها در بیرون زاغه انجام می گیرد و شب ها بویژه شب های سرد،گوسفندان را درون زاغه جای می دهند.آرام آرام که هوا گرم می شود،گله ها را بیرون زاغه ها نگهداری می کنند و از انبارهای کاه که علف و کاه های موجود در آن در زمستان به استفاده رسیده اند ،برای نگهداری بره ها استفاده می شود.پایان پاییز هر سال برای ضدعفونی این نوع زاغه ها که دارای همه نوع امکانات برای رشد انگل هاست،از روش سنتی ویژه ای استفاده می شود.به این ترتیب که میزانی هیزم و تیغ بیابان را که پیش تر گردآوری شده است در درون زاغه و تمام بخش های آن ریخته و آتش می زنند.سوزاندن زاغه پنج تا شش ساعت به درازا می کشو و پس از سرد شدن دوباره مورد بهره برداری قرار می گیرد.گوسفند دارارن عشایری برای گوسفندان خود هیچ گونه جایگاهی نداشته و در روز های بارانی زمستان ،گوسفندان خود را بدون جایگاه در صحرا رها می کنند و تنها بره ها را به درون چادر می برند.در روزهای سرد و بارانی،آخور گوسفندان آنها ظروف استفاده شده تشت مانندی است و یا اینکه علوفه را بر روی زمین هموار جلوی گوسفندان پخش می کنند.

آسیاب چکشی و تیغه ای
دستگاه یونجه خرد کن
http://bazaredam.ir/?p=2947
0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.