گاومیش

علائم کلینیکی بیماری طاعون در گاومیش

بروز تب (از ۴۰ تا ۴۲ درجه سانتی گراد) همراه با افسردگی و کسالت، بی اشتهایی، کاهش فعالیت نشخوار، زیرو خشن شدن موهای سطح بدن، افزایش تعداد تنفس و ضربان قلب، از جمله نشانه های کلینیکی این بیماری است.

دو یا سه روز بعد از شروع بیماری، پرخونی غشاءهای مخاطی در نواحی دهان، بینی، چشم و ناحیه تناسلی، ریزش اشک های شدیدأ چرک آلود، ترشح زیاد بزاق، بی اشتهایی، بافت مردگی، و زخم های سطحی در غشای مخاطی ناحیه دهان و زبان می شود. پس از کاهش تب، یک سری علائم داخلی مربوط به ناحیه روده و معده مشاهده می شود که عبارتند از:
اسهال به شدت خونی همراه با کوموس و ضایعات بافت های مرده، دل پیچه دردناک به ویژه به هنگام دفع مدفوع و ادرار، کاهش آب بدن، درد در ناحیه شکم، تنفس از راه دهان، ضعف، خوابیدن به حالت دراز کش و بالاخره کاهش شدید درجه حرارت بدن و در نهایت مرگ دام.

همه حالات فوق الذکر در طی هفت تا دوازده روز پس از شروع بیماری، اتفاق می افتد. میزان تلفات این بیماری زیاد است. در کشور هندوستان، میزان تلفات این بیماری تقریبأ ۷۷/۵ درصد است (از هر ۱۰۰ رأس دام مبتلا، ۷۷/۵ رأس تلف می شوند). در بعضی از موارد نادر، حدود روز دهم بعد از شروع، علائم بیماری کاهش پیدا می کند به طوری که طی روزهای بیستم تا بیست و پنچم دام مبتلا بهبود می یابد. در موارد بسیار شدید بیماری، علائم شروع بیماری و یا تب شدید (۴۲-۴۰ CO) مشاهده نمی شود (یعنی شدت بیماری به حدی است که دام سریعأ حالت وخیم و بهرانی پیدا می کند). لیکن، در بعضی موارد قبل از تلف شدن دام، غشاءهای مخاطی پرخون را می توان مشاهده کرد.
این حالت بسیار شبیه بیماری، معمولأ در دام های جوان خیلی حساس به بیماری و نیز و در گوساله های تازه تولد یافته ، رخ می دهد. حالت غیرحاد (بین حاد و مزمن) بیماری فقط از روی یک یا چند نشانه کلاسیک تشخیص داده می شود و میزان تلفات در این حالت نسبتأ کم است. حالت غیرمعمول بیماری (عدم مطابقت با علایم معمولی) به وسیله پایدار شدن تب غیر عادی در دام، عدم اسهال و یا اسهال ملایم، ضایعات پوستی در ناحیه پرینیوم (perineum: واقع در بین کشاله های ران که در جنس مذکر به اسکروتوم و مقعد و در جنس مؤنث به مقعد و مهبل محدود می شود)، اطراف پستان، اسکروتوم و بین ساقها، سقط جنین و علائم عصبی تشخیص داده می شود. طبیعت لنفوتروپیک (تمایل داشتن به بافت لنفاوی) ویروس طاعون گاوی منجر به بازگشت علایم بیماری پس از گذشت یک دوره بهبود از طریق عفونت های نهفته و یا افزایش حساسیت به دیگر عوامل عفونت در دام می شود. ضایعات و عوارض ناشی از این بیماری، یا از طریق بافت های نکروزه شده و زخم های سطحی و یا از طریق احتقان و خون ریزی در دهان، روده ها و ناحیه فوقانی دستگاه تنفس، بزرگ و متورم شدن غدد لنفاوی، وجود کانون های نکروزه شده در پلاکهای پیر (peyer’s patches: لکه های بیضی شکل و برآمده متشکل از فولیکول های لنفاوی بسیار متراکم که در مخاط روده باریک وجود دارند)، رگه های سیاه و سفید در روده بزرگ، تحلیل یافتن یا لاغر شدن مفرط بدن ( لاشه) و کاهش آب بدن، تجلی پیدا می کند.

 

منبع : وبسایت بازار دام و طیور ایران

آسیاب چکشی و تیغه ای
دستگاه یونجه خرد کن
http://bazaredam.ir/?p=9388
0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.