نفخ(Bloat)در گاو

نفخ(Bloat)

علت نفخ،که آن را تیمپانی شکمبه نیز گویند،گردآمدن گازها در شکمبه است.به دنبال تخمیر غذا در شکمبه،مقدار زیادی گاز تولید شده که بیشتر با آروغ زدن،از شکمبه خارج می شود.اگر گازها خارج نشده و در شکمبه باقی بمانند،نفخ به وجود خواهد آمد.گاز ممکن است به شکل آزاد و یا با مواد درون شکمبه،آمیخته باشد.نفخ،هم در شزایط پرواری در سالن و هم در مراتع روی می دهدو یکی از علت های مهم مرگ و میر گاوهایی است که به شیوه متراکم،پرورش می یابند.کاهش تولید شیر و رشد،از دیگر زیان های نفخ هستند.

اگر حیوان بتواند گاز های تولید شده را به بیرون بفرستد،تولیدگاز به خودی خود مشکل زا نیست.نفخ مرتعی معمولا با تولید کف همراه است،اما نفخ همراه با کف،در حیوانات پروار شده در سالن هم دیده می شود.گیاهان آبدار ،مانند گیاهان لگومینه جوان که پیش از گلدهی مصرف شوند،بویژه می تووانند ایجاد نفخ کنند.از این گروه،یونجه و شبدر سفید و قرمز،به عنوان گیاهان نفخ زا معروف هستند.تغذیه گاو با این علوفه ،پس از برداشت،کمتر موجب نفخ می شود.

سازه های حیوانی نیز می توانند بر بروز نفخ مؤثر باشند،سویه های ویژه ای از گاو به بروز نفخ،حساس تر هستند که احتمالابه مقدار بزاق تولید شده بوسیله حیوان بستگی دارد.بهگزینی موجب کاهش میزان نفخ در نیوزلند شده است.

انباشته شدن گازها،موجب افزایش فشار شکمبه شده که فشار وارده بر قلب و شش ها را می افزایدو گاو

در پایان ممکن است خفه شود.از نشانه های نفخ ملایم،تورم سمت چپ حیوان،اشکال جزیی در تنفس و بی اشتهایی است.در نفخ شدید،هر دو سوی بدن متورم شده،حیوان به سختی و با دهان باز نفس کشیده،دیواره شکمبه بدون حرکت بوده و گاو ممکن است به حالت درازکش روی زمیبن بیفتد.

نفخ گازی(بی کف) را می توان با وارد کردن لوله معدی(Stomach tube)به پیش معده درمان کرد.برای درمان نفخ کفی باید مقاومت کف را با خوراندن موادی مانند روغن کاهش داد.آمیزه روغن و پاک کننده های آلی(دترژنت) برای کاهش مقاومت اجزای کف،بیشتر مؤثر است.برای این کار میتوان از ۲۰ تا ۳۰ میلی لیتر از ماده های ضدکف یا ۱۰۰ میلی لیتر پرافین مایع اضافه کرد.در نفخ همراه با کف شدید گاهی ایجاب می کند که با ایجاد شکافی در شکمبه،گازها را خارج کرد تا از مرگ حیوان جلوگیری شود.برای اینکار می توان از چاقو یا تروکار استفاده کرد.جای ایجاد شکاف،در مثلثی است که بین خط پشت،استخوان ران و آخرین دنده ایجاد می شود.لوله های تروکار تا بیرون آمدن تمام گازها،در دیواره شکمبه باقی می ماند.در پایان،باید محل زخم را برای جلوگیری از ایجاد عفونت و تورم پریتونیوم(صفاق)،بخیه کرد.

برای پیشگیری از نفخ،باید از پیش از رفتن به چراهگاههای لگومی،علوفه خشک فراوانی را در اختیار گاوها قرار داد.دسترسی گاو به مرتع جدید باید محدود باشد تا حیوان به تدریج به علوفه جدبد عادت کند.برداشت علوفه و باقی گذاشتن آن روی زمین برای یک تا ۲روز پیش از چراکردن،شاید بهترین روش برای پیشگیری از نفخ باشد.

از مواد شیمیایی نیز برای پیشگیری از نفخ استفاده شده است.مواد ضد کف در برگیرنده پاک کننده های آلی(دترژنت)،روغنهای معدنی،ترکیباتی به نام پولوکسالین و همانند آنها هستند.این ترکیب ها هنگامی مؤثر خواهند بود که روزی خورانده شوندکه جیره نفخ زا تغذیه می شود.مواد ضدکف را می توان به هنگام شیردوشی به گاو خورانید،اما این کار زمان بر است.اگر با آب آمیخته شوند باید مطمئن بود که گاو،آب را مصرف خواهد کرد.پاشیدن مواد ضدکف روی علوفه مرتعی،هنگامی نتیجه بخش خواهد بود که باران نبارد و گاو نیز از بخشهیی از مرتع استفاده نکند که بدون ماده ضدکف است.

آسیاب چکشی و تیغه ای
دستگاه یونجه خرد کن
http://bazaredam.ir/?p=2045
0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.