شتر دوکوهانه

نژادهای شتر دو کوهانه ایران

پژوهش ها نشان می دهد که در گذشته های دور شترهای دوکوهانه بیشتر از شترهای یک کوهانه در ایران نگهداری می شدند زیرا از توان بارکشی آنها بیش از توان سوارکاری آنها استفاده می شده و سنگ نگارهای تخت جمشید تا اندازه ای تایید کننده این پدیده هستد.زیستگاه شتر دوکوهانه در بخش های شمالی ایران و مرز ایران و ترکمنستان می باشد.بخش های گسترش و پراکندگی شتر دوکوهانه بیشتر در آسیای مرکزی ،چین،مغولستان،افغانستان و به میزان کمتر ایران و ترکیه می باشد.شمار این شترها در ایران بسیار ندک است و تنها در استان آذربایجان شرقی،اردبیل و گلستان وجود دارد.آگاهی های گرد آوری شده نشان می دهد که شترهای دوکوهانه از چهار سالگی برای کار آماده بوده و تا سن ۲۰ سالگی و گاهی تا ۲۵ سالگی از آنها استفاده می شده است.میانگین باری که آنها می توانند جابجا کنند ۱۰۰ تا ۱۵۰کیلوگرم است که البته این میزان به شرایط جسمانی و راهی که باید بپیمایند بستگی دارد.بطور کلی در این مورد راه های با درازای ۵ تا ۱۵ کیلومتر را کوتاه و راههای ۳۰ تا ۴۵ و گاهی ۶۰ کیلومتر را بلند می گویند.میزان شترهای دوکوهانه در آذربایجان افزون بر شیری که در اختیار بچه قرار می گیرد،در یک دوره ۱۶ تا ۱۸ ماهه شیرواری،۱۰۰کیلوگرم و به ندرت به ۳۰۰ کیلوگرم می رسد.در ایران دو گونه شتر دو کوهانه به نامهای شتر دوکوهانه پا بلند و پا کوتاه وجود دارند.

شتر دوکوهانه پا بلند:

پراکندگی این نژاد بیشتر در استان های اردبیل و آذربایجان شرقی به ویژه در دشت مغان است.این شتران بیشتر برای جابجایی بار در آب و هوای سرد و خشک بکار می روند.رنگ پوست و پشم آنها بیشتر قهوه ای و قهوهای تیره بوده و در زمستان کمابیش به رنگ قرمز در می آیند.اندازه پشم تولیدی آنها بیشتر از پشم شتران یک کوهانه و میزان پشم در بالای دستها،زیرگردن و بالای گردن بیشتر از سایر جاهای بدن است.میزان تولید پشم نژاد پا بلند کمر از میزان تولید نژاد پا کوتاه است.ویژگی های این نژاد عبارتند از داشتن دو گرد و برجسته جداگانه که کوهان نخست برروی استخوان خاجی قرار دارد.بخش بالای این کوهان ها نیز پوشیده از پشم های بلند است که رنگ آنها تیره تر از رنگ پشم سایر اجزای بدن می باشد.این شتران همچنین دارای گردنی ستبر و نیرومند می باشند که آنان را برای جابجایی بار یاری می دهد.ستون فقرات پوشیده از گوشت است(کوهان در همسنجی با کوهان های شران پا کوتاه،از یکدیگر فاصله بیشتری دارند)و پاها کشیده و بلند هستند.دست ها کوکتر از پاها بوده و بخش بالایی آنها پوشیده از پشم است.این شتران به وسیله عشایر(ایل سون)نگهداری می شوند.آمار درستی از این شترها در دست نیست و شمار آنها نزدیک به ۵۰-۴۰ نفر کزارش شده است.

شتر دو کوهانه پا کوتاه:

این نژاد در استانهای اردبیل و “آذربایجان شرقی وجود داشته و رنگ پشم آن ها قهوه ای و قهوه ای تیره است.میزان تولید پشم آنها بیشتر از نژاد پا بلند است.این نژاد نیثز در دشت مغان و در نزد عشایر (ایل سون)نگهداری می شود.از این نژاد برای بارکشی استفاده می شود.شمار این شترها بسیار اندک و نزدیک به ۴۰-۳۰ نفر است.میزان گوشت به دست آمده از آنها با میزان گوشت شترهای پا بلند برابر است،اما میطان تولید پشم آنها از میزان تولید نژاد پابلند کمتراست و کوهان ها در شترهای پا کوتاه نزدیک به هم هستند.

آسیاب چکشی و تیغه ای
دستگاه یونجه خرد کن
http://bazaredam.ir/?p=2833
0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.