sheep1

نژادهای گوسفندان دنیا- قسمت اول

نژادهای گوسفند دنیا

بیش از۱۰۰۰ نژاد گوسفند در جهان وجود دارد که از نظر شکل،اندازه و رنگ بدن متفاوت هستند.گوسفندها می توانند براساس اهداف اولیه (تولید شیر،گوشت،پشم) نوع تار تولیدی (ظریف،متوسط، بلند،پشم قالی،مو)رنگ صورت (سیاه،سفید،قرمز،لکه لکه) یا سایر خصوصیات گروه بندی شوند. در گذشته بهترین تقسیم بندی از نظر محققان براساس نوع تار تولیدی بود ولی در حال حاضر به دلیل کاهش ارزش پشم در بازارهای جهانی این تقسیم بندی صحیح به نظر نمیرسد. به طوری که در استرالیا ونیوزیلند نیز انگیزه هایی برای تغییر اهداف اصلاحی در جهت تولید گوشت ایجاد شده است. در آمریکا سویه هایی از گوسفندان به نام گوسفندان مویی در حال افزایش است که دارای ریزش طبیعی پوشش خود بوده و لذا نیازی به هزینه و نیروی کار برای استحصال پشم از آنها نمی باشد. با در نظر گرفتن این حقیقت که عمر تمام گوسفندان در کشتارگاه به پایان می رسد، در یک تقسیم بندی کلی می توان تمام نژادهای گوسفند را (به جز مرینوس) گوشتی تلقی کرد. با این حال میتوان براساس برخی خصوصیات مشترک نژادهای گوسفند را به گوشتی، شیری، پشمی، بارور (دو قلو یا چند قلوزا) و مویی تقسیم بندی کرد.

  • گوسفندان پشم ظریف: قطر تار پشم آنها کمتر از ۲۰ میکرون است. به طور گسترده در استرالیا، آفریقای جنوبی و غربی مشاهده می شوند. بهترین سازگاری را به آب وهوای خشک ونیمه خشک دارند و به داشتن غریزه گله ایی بودن مشهورند.بیشترین گوسفندان این تیپ متعلق به مرینوس و سویه مشتق شده از آن یعنی رامبولیت است.
  • گوسفندان پشم بلند: طول تار آنها بلند و قطر تار آنها بیشتر از ۳۰ میکرون می باشد. بهترین سازگاری را به آب و هوای خشک و مرطوب دارند و در کشورهای انگلیس، اسکاتلند و نیوزیلند مشاهده می شوند. گوسفندان پشم بلند و پشم ظریف ۵۰ درصد گوسفندان دنیا هستند.
  • گوسفندان گوشتی: گوسفندان گوشتی یا تیپ گوشتی پشم با قطر متوسط و بلند تولید میکنند ولی بیشتر برای کیفیت گوشت پرورش می یابند. در حقیقت گوسفندان با پشم متوسط همان نژادهای گوشتی هستند. جمعیت آنها حدود۱۵ درصد گوسفندان دنیا می باشد.
  • گوسفندان مویی: بعضی از گوسفندان مشابه اجداد وحشی شان دارای پوشش مو هستند. پوشش مویی ممکن است به طور کامل از مو ویا دارای مخلوطی از تارهای پشم و مو باشد.اغلب آنها در آفریقا و در صنعت گوسفند داری آمریکا و اروپا نیز در حال افزایش هستند. جمعیت آنها حدود ۱۰ درصد گوسفندان دنیا می باشد.نژادهای مویی دارای باروری زیاد،مقاوم به انگل های داخلی، حشرات،گرما و رطوبت هستند. نحوه چاق شدن آنها مشابه بز است، یعنی چربی ابتدا در اطراف اندم های داخلی و سپس در زیر پوست ذخیره می شود.
  • گوسفندان دنبه دار: دنبه گوسفند محل ذخیره چربی در ناحیه دم است. دنبه یک اندام واقعی بدن بوده و دارای شکل های مختلف است. در ارتباط با اندازه دم یا دنبالچه و نحوه ذخیره چربی در اطراف آن گوسفندان دنیا دارای۵ نوع فنو تیپ به شرح زیر می باشند:
  • گوسفندان دنبه دار: به طور گسترده در آفریقا ،آسیا و خاورمیانه مشاهده می شوند و حدود ۲۵ درصد گوسفندان دنیا می باشند. آنها پشم نیز تولید می کنند ولی هدف اصلی پرورش آنها تولید گوشت است.
  • گوسفندان کپل دنبه: دارای دم بسیار کوتاه و یا فاقد دم هستند و چربی در اطراف کپل ذخیره می شود(نظیر گوسفند ترکی یا افغانی)
  • گوسفندان دم دراز: در برخی مناطق نظیر سودان و اریتره پرورش می یابند.
  • گوسفندان دم کوتاه: دم آنها کوتاه و نیازی به دم بری ندارند (نظیر تکسل)
  • گوسفندان دم باریک: دم آنها باریک و تمایل به دو قلوزایی دارند.

انواع نژادهای گوسفند دنیا براساس خصوصیات مشترک به شرح زیر می باشد:

 

 

نژادهای گوشتی:

  • آکسفورد(Oxford): دارای بیشترین میزان رشد و تولید پشم (۳٫۸ کیلوگرم) بین نژادهای گوشتی است. مهمترین ویژگی های آکسفورد رشد سریع در زمان شیرخوارگی، لاشه لخم، ماهیچه ای و چربی کم به ویژه در لاشه هایی با وزن زیاد است. از نظر این صفات آکسفورد فاقد رقیب است. لذا بهترین نژاد برای استفاده در آمیزش نر نهایی است. وزن قوچ حدود ۸۶-۱۰۶ کیلوگرم و وزن میش ها حدود ۶۵-۸۰ کیلوگرم می باشد.
  • سافوک (Suffolk): حاصل آمیزش قوچ های سات دان با میش های نورفوِک است. این نژاد صفات گوشتی بودن و کیفیت پشم را از سات داون و باروری و مقاومت را از نورفک دریافت کرده است. از ویژگی های سافوک ترکیب عالی لاشه (گوشت لخم، فاقد چربی، اندازه بزرگ)، رشد زیاد بره ها و سودآوری است.طول تار پشم۵-۸٫۸ سانتی متر و قطر آن ۲۵-۳۳میکرون است. وزن میشها(ماده)حدود ۱۰۰ کیلوگرم و وزن قوچها (نر) بیشتر از ۱۰۰ کیلوگرم است.
  • سات سافوک (South Suffolk): این نژاد در سال ۱۳۹۰ با توجه به تقاضای کشورهای خارجی برای گوشت کم چرب در نیوزیلند ایجاد شد. لذا رشد سریع و شکل لاشه سات داون با نسبت زیاد گوشت به چربی در سافوک در یک نژاد ترکیب و در سال ۱۹۹۵ ثبت شد. این نژاد برای تولید بره های پیش رس به میزان زیاد با سایر نژادها آمیزش داده می شود. اندازه بدن این نژاد بزرگ و بازده لاشه آن زیاد است. پشم ظریف و کوتاه با طول ۷٫۵-۱۰سانتی متر و قطر۲۷-۳۳ میکرون و تولید متوسط ۳٫۵ کیلوگرم می باشد. وزن قوچها ۹۰-۱۲۰ کیلوگرم و میشها ۶۵-۹۰ کیلوگرم و تعداد بره در هر زایش ۱٫۳-۱٫۶ به ازای هر میش است.
  • تکسل(Texel): منشاء این نژاد جزیره تکسل در هلند است. در سال ۱۹۹۰ به آمریکا وارد شد. لاشه آن ماهیچه ای، لخم و نسبت به سایر نژادهای چربی لاشه آن کمتر است. لذا در اروپا و آمریکا به عنوان پایه پدری به میزان زیاد از آن استفاده می شود. شرایط سخت و بسیار نامساعد محیطی سبب بهبود برخی صفات آن شده است. تکسل به عنوان نژادی با صفات دارای وراثت پذیری زیاد مشهور است. مزیت مهم آن ضریب تبدیل غذای کم است. میشها مقاوم، توانایی مادری عالی و سازگار به شرایط آب وهوایی مختلف و تنوع غذایی هستند. بیماری های متابولیکی آن نیز حداقل است.چنانچه جایگاه مربوط به رنگ پوست دارای ژنوتیپ هموزیگوت باشد، منجربه تولید بره هایی با رنگ آبی می شود که به آنها تکسل آبی می گویند. رنگ آبی یک صفت مغلوب است.
  • وندین (Vendeen): خصوصیات این نژاد مشابه تکسل است ولی سن بلوغ جنسی و تعداد بره در هر زایش آن بیشتر است. این نژاد در فرانسه پرورش می یابد.
  • واسکوپ(Voscop): گوسفندی مخصوص مرتع و علفزار است و گوشت آن مزه عالی دارد. پشم آنها قهوه ای کم رنگ و بدون خال است.دارای سازگاری عالی به محیط های سرد، خشک و رطوبتی است. متوسط بره شیرگیره شده برای هر میش۱٫۷ می باشد. اندازه بدن متوسط است.وزن قوچها۷۰-۸۰ کیلوگرم و وزن میشها ۵۵-۷۰کیلوگرم است. دربلژیک پرورش می یابد.
  • دورمر (Dormer): این نژاد حاصل آمیزشقوجهای دورست شاخدار با میشهای مرینوس آلمان است و به مرینوس گوشتی آفریقای جنوبی مشهور است. دورمر نام مخفف ترکیب Dorset-Merinos است. هدف از توسعه آن تولید نژادی گوشتی است که با شرایط سرد و مرطوب نواحی پر باران آفریقای جنوبی سازگار باشد. باروری زیاد، توانایی مادری عالی، آسان زایی و فصل آمیزش طولانی از ویژگی های دورمر است.
  • میتلینک(Meatlinc): ترکیبی از دو نژاد انگلیسی و سه نژاد فرانسوی است.برای سالها انتخاب شدید تحت شرایط تجاری توسعه یافته است. این نژاد تا سال ۱۹۷۵ از آمیزش با نژادهای دیگر محفوظ ماند. بزرگترین نژاد انگلیس است. وزن قوچ بالغ آن حدود ۱۴۰ کیلوگرم است.
  • آونچین(Avranchin): یک نژاد مخصوص علفزار و چراگاه است. مقاوم و سازگار به آب و هوای دریا است. خارج از آغل پرورش می یابد و یکی از بره ده ترین نژاد فرانسه است. اندازه بدن متوسط و گوشت آن ترد است. قوچ ها براساس ترکیب گوشتی بدن و صفات مادرانشان نظیز مقدار تولید شیر و بره دهی انتخاب می شوند. میشها در هر زایش ۱٫۷-۲ بره تولید می کنند.
  • بوردر شویت(Border Chevoit): منشاء این نژاد تپه های شویت بین اسکاتلند و انگلستان است. شرایط محیطی این مناطق نامناسب و سخت است، لذا شویت یک نژاد با مقاومت بسیار زیاد بوده و به شرایط سرد و سخت زمستان  در این نواحی سازگار است. فنوتیپ آنها متمایز از سایر نژادهای گوسفند است. پوزه و پاها سیاه رنگ، گوشهای کوچک و جهت آنها به طرف بالا است که سبب ایجاد یک حالت هوشیار و شیک در دام می شود. پشم این نژاد دارای یک جعد مارپیچی متمایز است که سبب خاصیت کشسانی مطلوب در آن می شود.
  • سات دان(South Down): یکی از نژادهای سنگین وزن گوشتی است.رشد بره ها زیاد وترکیب گوشت عالی است. چربی لاشه کم است. به همین دلیل به بره های گوشت لخم مشهورند. باروری میشها زیاد است. وزن میشها ۱۰۰ کیلوگرم و وزن قوچها بیشتر از ۱۰۰ کیلوگرم است. منشاء بسیاری از  نژادهای تپه ای (موسوم به دان) نظیر سافوک، همپشایر و آکسفورد از این نژاد است.
  • همپشایر (Hampshire): حاصل آمیزش سه نژاد در نواحی جنوب انگلیس است. در سال ۱۸۶۱ به نیوزیلند و در سال ۱۸۸۰ به آمریکا وارد شد.میزان رشد زیاد و کیفیت عالی گوشت سبب استفاده از آن به عنوان یک نژادعالی برای تولید بره های تجاری سنگین و با کیفیت شده است. نسبت به نژادهای نیوزیلند در تبدیل گراس به گوشت بازدهی بیشتری دارد. وزن قوچها ۱۰۰-۱۲۰ کیلوگرم و وزن میشها۸۰-۱۰۰ کیلوگرم می باشد.
آسیاب چکشی و تیغه ای
دستگاه یونجه خرد کن
http://bazaredam.ir/?p=1728
0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.